Önnur bókin sem ég hlusta á eftir þennan mæta mann. Fyrri bókin eftir hann gaf afar góða raun, var uppfull af skemmtilegum og athyglisverðum pælingum um ýmislegt afar heimspekilegt. Þessi bók er svipuð. Hér veltir Wikström helst fyrir sér náungakærleik og hvort hann eigi undir högg að sækja nú á tímum öfgafullrar einstaklingshyggju þar sem allt snýst um sjálfshjálp í stað samhjálpar.
Það sem gerir bækur Wikströms svo skemmtilegar og áhugaverðar er að hann ljáir þeim persónulegan blæ og svo er hann alltaf að rabba um þetta og hitt áhugavert og vitnar síðan óspart í góðar bókmenntir héðan og þaðan.
Wikström því jafngóður og áhugaverður og áður.
*** af fjórum.
