Innan frosten eftir Henning Mankell

Ég fékk fyrir löngu hundleið á Henning Mankell og henti honum út í horn og ætlaði aldrei að líta við honum aftur. En síðan uppgötvaði ég það hversu fullkomlega Mankell hentaði í hljóðbókarformi og síðan hef ég hlustað á Wallander-bækur Mankells nánast upp til agna meðan ég labba um, vaska upp, skúra eða hefst eitthvað annað að.

Í þetta sinn var það síðasta Wallander-bókin sem maður ætti þó kannski frekar að kalla einhvers konar eftirmála því að síðasta bókin er í rauninni bókin á undan. Ástæðan er sú að í þessari bók er Kurt Wallander ekki lengur aðalpersónan. Hann er þó ekki langt undan. Aðalpersónan er hins vegar Linda, dóttir Kurts, sem lengi reyndi að flýja þau örlög sín að enda eins og pabbi sinn en varð á endanum undir og er í þessari bók orðin lögga á löggustöðinni í Ystad.

Allt annað í bókinni er hins vegar í anda hefðbundinna Wallander-bóka og því er alveg óhætt að setja hana í flokk þeirra hinna. Ástæðulaust er að rekja söguþráðinn eitthvað sérstaklega enda gerir það ekki annað en að skemma fyrir tilvonandi lesendum þegar slíkt er gert í tilviki glæpabókmennta.

Innan frosten er jafn-næs og gott við uppvaskið og allt hitt stöffið hefur yfirleitt verið. Mjög banalt og klisjukennt náttúrlega - en hver vill hlusta á eitthvað flókið og heilabrjótandi við uppvaskið, eins og það sé ekki nóg að einbeita sér að burstanum og bollanum og heitu bununni?

Enginn Wallander-aðdáandi verður sem sagt svikinn af þessari.

**1/2 af fjórum.