Lítið kver eftir Hrafn Jökulsson um sveitina hans í Árneshreppi á Ströndum. Staðar- og mannlífslýsingar, söguþættir og eigin minningabrot af staðnum blandast saman við einlægar frásagnir af ýmsum örlagaríkum augnablikum í lífi höfundarins. Þunglyndi, einmanaleiki, föðurmissir, alkóhólismi og jafnvel gælur við Guð koma við sögu. En að lokum birtir til (ef ég má gerast svo djarfur að kjafta frá endinum).
Í heildina er þetta nokkuð heillandi lesning. Hrafn er frábær penni og í sumum köflunum nær hann það miklu flugi að maður saknar þess hreinlega að fá ekki meira. Kaflinn hans um mánaðardvölina í umsetinni Sarajevó í Balkanstríðinu skilur mann til dæmis eftir með þá spurningu af hverju í ósköpunum maðurinn hefur ekki sent frá sér heila bók um þessa ómetanlegu og einstæðu reynslu. Mikið held ég að það gæti orðið góð bók.
Bókin er nokkuð ójöfn og þar er kannski farið um of víðan völl. Ég hefði alla vega viljað heyra meira af sögunni um Hrafn sjálfan og sumarveröldina hans norðvestur við ysta haf á kostnað allra söguþáttanna aftan úr öldum. Finnst þeir vera sísti partur bókarinnar.
En, sem sagt, alveg hreint ágæt bók.
**1/2
1 ummæli
14 september 2009 klukkan 12:34 am
Var að enda við að lesa bókina,hún hreyfði mikið
við mér. Er ættaður úr Strandasýslu.
Var að koma úr göngum, austan úr V.Hún
Gekk á tungurna, í Víðidal. ‘I þeim 32.manna hópi
eru margir skemmtilegir karakterar.
Ég elska að kynnast einstöku fólki.
kveðja gunnreyn.