Njálu las ég auðvitað í einhverjum skyldulestri í menntaskóla og minnist þess ekki að hafa haft neitt sérstaklega gaman að því, jafnvel þó að þetta hafi verið á því skeiði þegar ég var hvað mest að rembast við að vera rosalega menningarlegur og lesinn.
Ég bjóst því ekkert endilega við að ég myndi hafa þolinmæði í upplestur á Njálu. Það var öðru nær. Ég hlustaði ákaft, mjög spenntur, og tók ekki nema rúma viku í þetta og nýtti hverja lausa stund.
Njála er auðvitað stórbrotið bókmenntaverk, epísk klassík, algjör heimur út af fyrir sig. Það er rosalega klisjukennt að tala um þetta sem fjársjóð íslenskrar þjóðar en þetta er það nú samt. Maður fyllist eiginlega bara þjóðarstolti yfir því að svona lagað hafi verið skrifað fyrir þetta mörgum öldum á Íslandi. Einhvern tíma gerðum við greinilega eitthvað rétt.
Svo sem kannski ekki ástæða til að hafa fleri orð um þetta. Og stjörnugjafir eiga einhvern veginn ekki við um svona háklassík. En þetta er tvímælalaust meistaraverk.
