Stundum get ég verið svo uppskrúfaður og leiðinlegur að það er gott á mig þegar allt springur framan í mig. Til dæmis þessi tilgerðarlega árlega hefð mín að hlusta á Íslendingasögu á þessum árstíma þegar að mestu vetrarhörkurnar geysa. Þetta var, held ég, fjórða árið af þessari hefð og nú var það Eyrbyggja.
Þetta fór allt saman fyrir ofan garð og neðan hjá mér, ég náði engu samhengi, vissi aldrei hver var að drepa hvern og út af hverju. Rétt í lokin að maður næði draugasögunni um Glæsi.
Meðalgreindur maður, eins og ég, á að þekkja sín mörk. Eyrbyggja virkaði ekki.
